Η καταστροφή μιας καρδιάς

Ο Στέφαν Τσβάιχ έγραψε κατά το πρώτο µισό του 20ού αιώνα και τα κείµενά του είναι βαθιά επηρεασµένα από τις θεωρίες της ψυχανάλυσης του Σίγκµουντ Φρόιντ, που είχαν µεγάλη απήχηση εκείνη την εποχή στους διανοούµενους της Ευρώπης. Τα διηγήµατά του είναι βαθιές αναλύσεις της ανθρώπινης ψυχής, στα οποία περιγράφει µε καταπληκτική ενάργεια τις µικρολεπτοµέρειες του χαρακτήρα του κάθε ήρωά του. Όλοι του οι ήρωες είναι τραγικές φιγούρες που εκδηλώνουν ταυτόχρονα το καλό και το κακό. Το πρώτο διήγηµα µε τίτλο «Η καταστροφή µιας καρδιάς» είναι το ψυχογράφηµα ενός µεσήλικου επιχειρηµατία, ο οποίος προσπαθεί να συµβιβάσει την προσωπική του ηθική και ακεραιότητα µε τα ερωτικά σκιρτήµατα της δεκαεννιάχρονης κόρης του, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών. Το πραγµατικό χρυσάφι όµως βρίσκεται στη διερεύνηση της επίδρασης που µπορούν να ασκήσουν τα ψυχολογικά προβλήµατα του ήρωα, στην αδύναµη καρδιά του και στα οργανικά συµπτώµατα που τελικά παρουσιάζει. Στο διήγηµα «Το φεγγαρόλουστο δροµάκι» µας διηγείται τη λυπηρή ιστορία ενός προβληµατικού συζύγου που προσπαθεί να επανακτήσει τη γυναίκα του που τον έχει εγκαταλείψει, αλλά στην πραγµατικότητα βλέπουµε δυο ζωές κατεστραµµένες από τα ψυχολογικά τραύµατα που έχουν υποστεί και από τις συνέπειες που αυτά προκαλούν στον άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Τέλος, στο «Νυχτερινή οπτασία», βλέπουµε τη γλυκόξινη ευτυχία ενός δεκαπεντάχρονου νεαρού που γνωρίζει τον έρωτα υπό τις πιο ροµαντικές συνθήκες, για να καταστρέψει στη συνέχεια ολόκληρη την ερωτική του ζωή περισσότερο λόγω «ειρωνείας της τύχης», παρά λόγω ατυχών κινήσεων που ο ίδιος κάνει.