Στο περιθώριο της πραγματικότητας

Συγγραφέας: ΚΑΡΛΑ ΤΕΡΝΕΡ Παλαιότερες κινηµατογραφικές ταινίες απεικόνιζαν τους εξωγήινους ως όντα που έρχονταν από ανώτερα εξελιγµένους πολιτισµούς, είχαν ξεπεράσει τις µικρότητες και τις κακίες που εµφανίζει ο άνθρωπος στη Γη και πρέσβευαν ένα ειρηνικό και πνευµατικό πνευµατικό επίπεδο, εναρµονιζόµενα πλήρως µε το γενικό πνεύµα της γενιάς των χίπηδων της δεκαετίας του 1960. Όµως ο κόσµος που ανακάλυψε η Τέρνερ ήταν εντελώς αντίθετος. Στη δική της «πραγµατικότητα» οι εξωγήινοι ήταν µοχθηρά πλάσµατα που απήγαγαν ανύποπτους ανθρώπους και πειραµατίζονταν ανελέητα επάνω τους, ενώ τους βασάνιζαν και τους ταλαιπωρούσαν, χωρίς ποτέ να ενδιαφερθούν για τα συναισθήµατά τους. Τους ήλεγχαν από µακριά, τους διασταύρωναν µε ζώα και εξωγήινους, τους έκαναν διάφορες ιατρικού είδους εξετάσεις και πολλές φορές τους αντικαθιστούσαν µέσα στα σώµατά τους. Ενδείξεις όλων αυτών των πράξεων και περιγραφές από συναντήσεις και απαγωγές έρχονταν από διάφορους ανθρώπους, εντός και εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος της Τέρνερ και τα στοιχεία ήταν πολύ πλούσια για να αγνοηθούν. Οι αναµνήσεις νεαρών ανθρώπων συνέπιπταν (αν όχι ακριβώς, αρκετά παρόµοια) µε τις εµπειρίες µεγαλύτερων σε ηλικία ανθρώπων, οι οποίοι συχνά ζούσαν σε πολύ διαφορετικές περιοχές και περιβάλλοντα. Τα γεγονότα ήταν πάρα πολλά… για να παραγραφούν τόσο εύκολα. […] Η Κάρλα Τέρνερ είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου, διδάσκει αγγλική φιλολογία και ζει στο Τέξας με την οικογένειά της. Έχει μια καλή σχέση με τον άντρα της και με τον γιο της, ο οποίος ζει σχετικά κοντά τους. Σε κάποιο σημείο της ζωής τους δοκιμάζει στον άντρα της μια τεχνική χαλάρωσης για να τον ανακουφίσει από το άγχος του, η οποία χρησιμοποιεί ύπνωση. Όλα πάνε καλά, έως ότου ο σύζυγός της ανακαλεί μια εμπειρία του ως παιδί, που υποδηλώνει σαφώς ότι είχε απαχθεί από εξωγήινους. Η ζωή τους σταμάτησε απότομα και από τότε ακολούθησε μια εντελώς καινούργια διαδρομή, γεμάτη άγχος, στεναχώρια, ανησυχία και φόβο. Δεν φτάνει που διάφοροι άνθρωποι γύρω τους σταδιακά αποκάλυπταν ότι και εκείνοι είχαν παρόμοιες εμπειρίες, ούτε που διαστήματα χρόνου χάνονταν χωρίς ποτέ να ξέρει κανείς τι έγιναν, ούτε που εμφανίζονταν περίεργα σημάδια στο σώμα τους ξαφνικά, χωρίς αυτοί ποτέ να θυμούνται ότι έχουν χτυπήσει. Το πιο τρομακτικό ήταν οι διαστάσεις που πήρε το φαινόμενο και κυρίως οι πιθανές ερμηνείες για τη συμπεριφορά των εξωγήινων και τα σχέδια που είχαν για την ανθρωπότητα. Πολλές από τις κινηματογραφικές ταινίες της εποχής αλλά και παλαιότερες απεικόνιζαν τους εξωγήινους ως όντα που έρχονταν από ανώτερα εξελιγμένους πολιτισμούς, είχαν ξεπεράσει τις μικρότητες και τις κακίες που εμφανίζει ο άνθρωπος στη Γη και πρέσβευαν ένα ειρηνικό και πνευματικό πνευματικό επίπεδο, εναρμονιζόμενα πλήρως με το γενικό πνεύμα της γενιάς των χίπηδων της δεκαετίας του 1960. Δεν είναι τυχαίο ότι τα πιο σημαντικά έργα της λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας, στηλιτεύουν τα δεινά του δυτικού (κυρίως) πολιτισμού μας μέσω της αντιπαραβολής του με άλλους ιδεατούς εξωγήινους πολιτισμούς, που τα έχουν ξεπεράσει. Όμως ο κόσμος που ανακάλυψε η Τέρνερ ήταν εντελώς αντίθετος. Στη δική της «πραγματικότητα» οι εξωγήινοι ήταν μοχθηρά πλάσματα που απήγαγαν ανύποπτους ανθρώπους και πειραματίζονταν ανελέητα επάνω τους, ενώ τους βασάνιζαν και τους ταλαιπωρούσαν, χωρίς ποτέ να ενδιαφερθούν για τα συναισθήματά τους. Τους ήλεγχαν από μακριά, τους διασταύρωναν με ζώα και εξωγήινους, τους έκαναν διάφορες ιατρικού είδους εξετάσεις και πολλές φορές τους αντικαθιστούσαν μέσα στα σώματά τους.