Το κρυμμένο μυστικό του Ελληνικού Αλφάβητου και του σύμπαντος

Ο συγγραφέας Αντώνιος Χαλάς, κατά την εποχή του μεσοπολέμου, μια εποχή που η τεχνολογία του ανθρώπου καλπάζει αχαλίνωτη προς όλο και μεγαλύτερα ύψη, διαπιστώνει την απομάκρυνση του ανθρώπου από τις πνευματικές επιδιώξεις και την όλο και μεγαλύτερη ενασχόλησή του με υλιστικά αγαθά και ιδανικά, που συνήθως φέρνουν μόνο δυστυχία και αποξένωση. Διαπιστώνει τη σύγχυση των Ελλήνων της εποχής του, οι οποίοι στρέφονται προς την Ευρώπη για σπουδές, αλλά επιστρέφοντας το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η γλωσσομάθειά τους και όχι η βαθύτερη γνώση της αλήθειας, που μόνο το «Φως» προσφέρει. Αντιπαραβάλλει την αλήθεια και το φως που αποπνέει η φιλοσοφία του θεϊκού Πλάτωνα, με τη στεγνή και στείρα ανάλυση του Μαρξ Νορντάου, για παράδειγμα, που σπεύδει να μας απομακρύνει από «τα κατά συνθήκη ψεύδη», χωρίς πρώτα ο ίδιος να έχει αφαιρέσει το πέπλο της άγνοιας που καλύπτει το μάτι της ψυχής του. Διαχωρίζει το «Κάτω» από το «Άνω», δηλαδή τον υλικό κόσμο του σώματος ΚΑΤΩ στη γη, από τον πνευματικό κόσμο της ψυχής που βρίσκεται ΑΝΩ στους ουρανούς, τον κόσμο του «ορατού» από τον κόσμο του «αόρατου», όπως τους χαρακτηρίζει. Στηλιτεύει τις συνέπειες που επέφερε η Αρχή της Εξέλιξης, όταν επεκτάθηκε από τον χώρο της βιολογίας στον οποίο την ανακάλυψε ο Δαρβίνος και εφαρμόστηκε σχεδόν σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Διαπιστώνει την έκπτωση στη σκέψη των πανεπιστημιακών καθηγητών και των ακαδημαϊκών, οι οποίοι προς χάριν του στεγνού υλισμού εγκατέλειψαν κάθε πνευματική επιδίωξη. Απομακρύνθηκαν από «το φως», το οποίο δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να δει τον αόρατο πνευματικό κόσμο που τον περιβάλλει, με αποτέλεσμα το «μάτι της ψυχής» του ανθρώπου να αδυνατεί να διακρίνει την αλήθεια, μέσα από την ομίχλη των υλικών επι­διώ­ξεων. Δεν βλέπει καμία εξέλιξη σε μια επιστήμη η οποία απομακρύνεται από τις αξίες και τα χρηστά ήθη των πλατωνικών και χριστιανικών δοξασιών, και επιμένει να θεωρεί τον άνθρωπο μια «εξέλιξη» του πιθήκου ή του ουρακοτάγκου. Με το ίδιο πνεύμα διερευνά και το Ελληνικό Αλφάβητο, το οποίο αρνείται ότι πρόκειται για εξέλιξη των εικονογραφικών γλωσσών (ιερογλυφικών και κάποιων ειδών γραφής των Ινδιάνων), αλλά θεωρεί ότι παραδόθηκε στον άνθρωπο από τον Θεό. Βλέπει στο Ελληνικό Αλφάβητο κρυμμένα μηνύματα και διαστάσεις που αποκαλύπτουν βαθύτερα νοήματα και σύνδεση με τον αόρατο κόσμο. Και φυσικά δεν μπορεί να δεχθεί ότι τέτοιου είδους μηνύματα μπορεί να προέκυψαν από την «εξέλιξη» της εικονογραφικής γλώσσας. […] Ο Αντώνιος Χαλάς ανατέμνει τη δομή του Ελληνικού Αλφάβητου και οι διαπιστώσεις του μας φανερώνουν έναν άλλο κόσμο, ο οποίος συμφωνεί με την εξέλιξη των ιδεών του Πλάτωνα στην αρχαιότητα, και του χριστιανισμού κατά τον Μεσαίωνα και στην εποχή μετά από αυτόν. Οι σκέψεις τού συγγραφέα εστιάζονται στην αυξανόμενη επίδραση του μηχανιστικού πολιτισμού, ο οποίος είχε αρχίσει τότε να κερδίζει τη μάχη με τον πνευματισμό. Και οι δύο κοσμοθεωρίες έθεσαν τα θεμέλιά τους στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα —ταυτοχρόνως θα λέγαμε— και ενώ το μηχανιστικό παράδειγμα κέρδιζε έδαφος με την αλματώδη αύξηση του βιομηχανικού πολιτισμού και της βελτίωσης ζωής που πρέσβευε, ο πνευματισμός προσπαθούσε να εδραιώσει την άποψη ότι η μεταφυσική και οι περί ψυχής και πνεύματος απόψεις δεν καταργούνταν από τις τεχνολογικές εξελίξεις. […]