Θεραπευτική Ραδιαισθησία 2

Το πρώτο βιβλίο ήταν βιβλίο σχεδιασμού. Εξήγησε γιατί η μορφή εκπέμπει, πώς το επίπεδο ίχνος διατηρεί την αναλογία του όγκου, γιατί η σπείρα σαρώνει ένα εύρος, γιατί το τετράγωνο σταθεροποιεί και γιατί ο σκαραβαίος στέκεται ακριβώς εκεί όπου συντελείται η μεταβολή. Παρέδωσα εργαλεία και τη λογική τους. Αυτό εδώ είναι βιβλίο εργασίας. Δεν επαναλαμβάνει τη θεωρία· την προϋποθέτει. Απαντά σε ένα μόνο ερώτημα, το πρακτικό: όταν κάθεται απέναντί σου ένας άνθρωπος — ή, συχνότερα, όταν κρατάς μια φωτογραφία και ένα όνομα — από πού ξεκινάς, τι μετράς πρώτο, πώς αποφασίζεις πού βρίσκεται η αιτία, τι γράφεις, πόσο το αφήνεις να δουλέψει, και πώς ξέρεις ότι τελείωσε. Απευθύνεται σε αναγνώστη που πληροί δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι η άριστη γνώση του εκκρεμούς: όχι απλώς η ικανότητα να πάρει κανείς ένα ναι και ένα όχι, αλλά η εξοικείωση με την αριθμητική μέτρηση, με τις κλίμακες, με τον έλεγχο της δικής του παρέμβασης στο αποτέλεσμα. Η δεύτερη είναι η μελέτη του πρώτου βιβλίου. Ο Καθολικός Μετασχηματιστής, οι ρυθμίσεις του, ο κανόνας της δήλωσης στην έξοδο και οι πίνακες των οκτώ πεδίων θεωρούνται εδώ γνωστά. Όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο πρώτο, θα βρει μια διαδικασία χωρίς το έδαφός της. Τι προσθέτει, λοιπόν, σε σχέση με το πρώτο. Τέσσερα πράγματα, και αξίζει να δηλωθούν εξαρχής. Πρώτον, ένα μετρήσιμο κατώφλι. Στο πρώτο βιβλίο ρωτούσαμε αν ένα πεδίο εμφανίζει απόκλιση, και το εκκρεμές απαντούσε ναι ή όχι. Εδώ η ερώτηση γίνεται ποσοτική: κάθε πεδίο μετριέται στο τροποποιημένο βιόμετρο Bovis και παίρνει αριθμό. Το ναι ή όχι γίνεται τιμή, και η τιμή επιτρέπει σύγκριση — πριν και μετά, με ρούνο και χωρίς, σήμερα και σε επτά ημέρες. Χωρίς αριθμό δεν υπάρχει παρακολούθηση· υπάρχει μόνο εντύπωση. Δεύτερον, ένα έντυπο. Το Δελτίο Εξεταζόμενου κρατά όλη τη συνεδρία σε μία σελίδα: ποια πεδία μετρήθηκαν, τι τιμή έδωσε το καθένα, ποιες αιτίες βρέθηκαν, τι δηλώθηκε στην έξοδο, τι πολικότητα, τι ποσοστό, τι απόσταση, πόσες ημέρες. Δεν είναι γραφειοκρατία. Είναι ο μόνος τρόπος να ξέρεις, τρεις μήνες μετά, τι ακριβώς έκανες και αν έπιασε. Τρίτον, οι ρούνοι. Στο πρώτο βιβλίο η ενίσχυση ήταν γεωμετρική — ο κώνος-πολλαπλασιαστής στην έξοδο. Εδώ προστίθεται δεύτερης τάξεως ενίσχυση, από άλλη παράδοση: το ρουνικό σημείο, τοποθετημένο πάνω από τη φωτογραφία, ως επιταχυντής της εργασίας. Θα δούμε ότι η επίδρασή του δεν φαίνεται τόσο στην τιμή Bovis όσο στον χρόνο — και ότι αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον εύρημα της μεθόδου. Τέταρτον, ο κανόνας του τερματισμού. Το πρώτο βιβλίο έλεγε πότε καταστρέφουμε το φύλλο. Το δεύτερο λέει πότε έχει πράγματι τελειώσει η δουλειά, και ο κανόνας είναι αυστηρός: το πεδίο δεν αρκεί να φτάσει στις πενήντα χιλιάδες· πρέπει να μείνει εκεί επτά ημέρες μετά τη διακοπή. Ό,τι πέφτει μόλις σταματήσει η εκπομπή δεν αποκαταστάθηκε — στηριζόταν.