Μέγας Αλέξανδρος και Αριστοτέλης

Ο τρόπος δια του οποίου είναι γραμμένο το παρόν πόνημα, αποδεικνύει την βαθύτατην γνώσιν του συγγραφέως εις τον «τρόπον σκέψις» του Μεγάλου Αριστοτέλους. Η «Φιλοσοφική συνέχεια» των «περί την Φύσιν και τας Επιστήμας» απόψεων του Σταγειρίτη μεγιστάνα της Ανθρωπίνης Διανοήσεως και ο τρόπος μετά του οποίου η μαθητεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου καθίσταται εξόχως ενεργητική και παιδευτική, μέσω του συγγραφέως, εις ουδέν ελλείπουσα του αποδεδειγμένου στοχασμού του Αριστοτέλους, αποτελούν την σημαντικοτέραν πτυχήν του έργου. Η θέσις του συγγραφέως να καταστήση τον Αλέξανδρο «Μέγα», πριν έτι ενηλικιωθεί, πριν έτι λάβει εις χείρας του «ασπίδα και δόρυ» και η αποδεικτική μέθοδος των Αριστοτελικών επιταγών και νομοθετημάτων περί του ηθικού νοήματος του «Μέγα», τροποποιούν τας μέχρι σήμερον πεποιθήσεις περί των κατακτητικών ιδιοτήτων του υιού του Φιλίππου, καθιστώντας ταυτοχρόνως την Διδασκαλίαν του Αριστοτέλους «περί Παιδείας», εσαεί επίκαιρον. Το μέγεθος των χρησίμων, δια λογαριασμόν της μαθητειώσης νεολαίας πληροφοριών και η ασκούμενη «μαιευτική» του Αριστοτέλους δια την επιτυχή εξωτερίκευσιν των ιδεοληψιών ή νοητικών θέσεων των εφήβων μαθητών της Πέλλης, ιδία δε, του υιού του Φιλίππου Αλεξάνδρου, καθιστούν το παρόν βιβλίον του Παύλου Πισσάνου, εξόχως χρήσιμον δια τους σημερινούς και αυριανούς εκπαιδευομένους άμα δε, και τους εν Αριστοτέλη ασχολουμένους επιστήμονας, ερευνητάς, καθηγητάς και διανοητάς. Αθήναι, Απρίλιος 2005 ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Ακαδημαϊκός Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών Το βιβλίο τούτο δεν αποτελεί ιστορικό ανάγνωσμα, ούτε βιογραφία, αλλά «έπος ψυχών» δύο ανθρώπων, που η Μοίρα τους επεφύλαξε εξέχουσα θέση στο «λίκνο των Μεγάλων» της Ανθρωπότητος. Τα μαθήματα και οι προτροπές του Αριστοτέλους προς τον Αλέξανδρο και ενίοτε στους παιδικούς φίλους του, αποτελούν, σε ένα μεγάλο μέρος τους, αποσπασματικές αναφορές από το γενικώτερο συγγραφικό- φιλοσοφικό έργο που προσέφερε στις κοινωνίες του κόσμου ο κορυφαίος των επιστημόνων της Γης. Μέσα από τις προτροπές, τις συμβουλές και τα διδάγματα του Μεγάλου Διδασκάλου προς τον επιμελέστερο και πιστότερο Μαθητή στην Ιστορία της παγκόσμιας Εκπαίδευσης, αναδύεται αποκωδικοποιημένη η προσωπικότης του Αριστοτέλους, όχι μόνον ως φιλοσόφου επιστήμονος, αλλά, προ πάντων ως ενός τρυφερού, φιλόστοργου ανθρώπου με ευαίσθητη ψυχή, που μπορεί και διαχωρίζει, λόγω θείας χάριτος, το καλό από το κακό, το χρήσιμο από το άχρηστο, το γαιώδες από το ουράνιο. Δίπλα στην ψυχή του Αριστοτέλους, η ψυχή του Αλέξανδρου αναπαρίσταται με την πλέον εξέχουσα μορφή της. Επήλθε το πλήρωμα του χρόνου που απαιτείται, ώστε να μπορέση ο ιστορικός να αισθάνεται και ως ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, κοινωνικός ερευνητής, να εισέλθη στα άδυτα του ναού της ανθρώπινης ψυχής των δύο Μεγάλων της παγκόσμιας Ιστορίας, του Αριστοτέλους και του Αλεξάνδρου, να γευθή το αγίασμα του Άρτου και του Οίνου, όπως οι ίδιες οι ψυχές τους το γέννησαν και το γαλούχησαν στην υψηλότερη κλίμακα του Ήθους, της Γενναιότητας και επιβολής του Δικαίου, να το παραδώσουν στις επόμενες γενηές, αιώνιο γλύκασμα από το Άγιο Δισκοπότηρο των θειοτήτων της Ανθρώπινης Σοφίας! Ο Συγγραφεύς « ... ήτο δε ο Αλέξανδρος, ο κάλλλιστος, ο φιλοπονώτατος, ο οξύτατος την γνώμην, ο ανδρειότατος, ο φιλοτιμότατος, ο ριψοκινδυνότατος, ο επιμελέστατος του θείου, ο εγκρατέστατος των ηδονών του σώματος, ο απληστότατος των ηδονών της γνώμης, ο επιτυχέστατος, ο δαιμονέστατος, ο γενναιότατος, ο δεινότατος, ο βεβαιότατος, ο ασφαλέστατος, ο φειδωλότατος χρημάτων εις τας αυτού ηδονάς, και ο αφρονώτατος «εις ευποιϊαν των πέλας»… Αρριανός