49 ρωγμες

Η ποιητική συλλογή «49 ρωγμές» αποτελεί ένα πολυσύνθετο υφαντό από εσωτερικές αναζητήσεις, οικολογική εγρήγορση, κοινωνική κριτική και ιστορική μνήμη. Οι «ρωγμές» της συλλογής δεν δηλώνουν απλώς τραύματα ή φθορές, αλλά λειτουργούν ως αντιασφυξιογόνες δίοδοι και χαραμάδες απ’ όπου εισέρχεται το θεραπευτικό φως της συνειδητότητας, της αγάπης και της φύσης. Η φύση στη συλλογή δεν είναι απλό φόντο, αλλά ζωντανός οργανισμός που επικοινωνεί. Τα ποιήματα είναι γεμάτα από «ιάματα της φύσης», μυκήλια, ρίζες, δέντρα, γρύλλους, δελφίνια και αγριολούλουδα. Παράλληλα, εκφράζεται μια βαθιά αγωνία για την οικολογική καταστροφή, τις πυρκαγιές (Εύβοια, Αττική, Έβρος, Πεντέλη) και την αλόγιστη «ανάπτυξη». Ο ποιητής στηλιτεύει την ψευδαίσθηση της «κανονικότητας», την κοινωνική αλλοτρίωση, τον καταναλωτισμό, την αυθαιρεσία της εξουσίας και τη βία. Η διαμαρτυρία του όμως είναι ειρηνική, επηρεασμένη από μορφές όπως ο Γκάντι, ο Τολστόι και ο Θορώ. Τα ποιήματα λειτουργούν ως ψυχοθεραπευτικά μονοπάτια. Αγγίζουν θέματα όπως ο φόβος, η απόγνωση, τα παιδικά τραύματα, η κατάρρευση του «εγώ» και η σταδιακή εσωτερική κάθαρση μέσω της αυτογνωσίας και της συμπόνοιας. Υπάρχει έντονος ο μυστικισμός και η πνευματικότητα: από τους «δια Χριστόν σαλούς», τους δερβίσηδες του Ρουμί και τα Καβείρια Μυστήρια της Σαμοθράκης, μέχρι τους Ινδιάνους σαμάνους και τα ζώα-τοτέμ. Η πνευματική αυτή αναζήτηση οδηγεί στη συγχώρεση, τη συμφιλίωση και τη συνειδητοποίηση της ενότητας των πάντων. Η Θεσσαλονίκη δίνει δυναμικό «παρών» με την πολυπολιτισμική ιστορία της (ρωμαϊκή, βυζαντινή, οθωμανική). Ο ποιητής αναφέρεται στα αρχαία του σταθμού Βενιζέλου, στον Κάσσανδρο, στο Σέιχ Σου και στο Flyover, συνδέοντας το παρελθόν της πόλης με τις σημερινές της αστικές και περιβαλλοντικές πληγές. Η σοβαρότητα των θεμάτων διανθίζεται διακριτικά με αυτοσαρκασμό, ειρωνεία και παιγνιώδη διάθεση, αποδομώντας την αλαζονεία των δογμάτων και των «ειδικών». Οι «49 ρωγμές» είναι μια ποιητική πρόσκληση σε εγρήγορση και θεραπεία. Μέσα από στίχους γεμάτους φως, ευαισθησία και αγωνιστικότητα, ο Γιώργος Μπλιώνης μας θυμίζει πως, ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς, η αγάπη, η συνδεσιμότητα με τη φύση και η εσωτερική αφύπνιση μπορούν να ξαναγεννήσουν τον κόσμο.