ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

Επειδή και η Ε' έκδοσις μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα εξηντλήθη, ύστερα από προτροπήν της οσιωτάτης Μοναχής Θεοδώρας, Ηγουμένης της Ι. Μονής Οσίου Θεοδοσίου Αργολίδος, προβαίνομεν εις την παρούσαν έκδοσιν, με την ελπίδα οι χριστιανοί να εύρουν εις το Γεροντικόν πολύτιμα μαργαριτάρια προς πνευματικήν των ωφέλειαν. Η ζωή των Αγίων αποτελεί ανέκαθεν το εφηρμοσμένον ευαγγέλιον και χωρίς αμφιβολίαν κάθε βίος Αγίου εμψυχώνει και ενθαρρύνει τις ψυχές των πιστών. Ολόθερμη ευχή μας, προς όλους εκείνους που θα μελετήσουν το Γεροντικόν, ο Κύριος να απαλύνη την καρδίαν των, να ζήσουν εγγύτερον του Θεού και να αξιωθούν των πλουσίων ευλογιών που χαρίζει ο δωρεοδότης Θεός στις ψυχές εκείνων που μελετούν πνευματικά βιβλία και αναζητούν στις σελίδες των να σβήσουν την δίψαν της ψυχής των. Εις την οσιωτάτην Ηγουμένην εκφράζομεν τις θερμές μας ευχαριστίες δια την καλωσύνην της να παραχωρήση εις την Αδελφότητά μας το δικαίωμα να προβή εις την ανατύπωσιν του Γεροντικού προς ευρυτέραν αυτού κυκλοφορίαν. Αδελφότης «ΛΥΔΙΑ» (Από τον πρόλογο της στ' έκδοσης) Διαβάζαμε τον Ευεργετινό και αισθανόμαστε λύπη γιατί πολλές θρησκευόμενες ψυχές, που όπως κι' εμείς, διψούσαν για πνευματικό βιβλίο στην άνικμη εποχή μας του υλισμού, της ηθικής χαλαρότητας και της θρησκευτικής αδιαφορίας, δεν είχαν όμως την δυνατότητα να δροσίσουν τη δίψα τους στα πλούσια νάματα του πνευματικού Πακτωλού. Ο λόγος ήταν η δυσκολία της γλώσσης. Γραμμένο σ' απομακρυσμένη από την δική μας εποχή, παρέμενε θησαυρός κρυμμένος, για εκείνους τουλάχιστον που δεν πήραν γυμνασιακή μόρφωσι. Αυτή είναι η αφορμή, που μας γεννήθηκε η επιθυμία να μεταγλωττίσωμε στην νεοελληνική, αν όχι ολόκληρο, τουλάχιστον μέρη του Ευεργετινού. [...] Από τα τέσσερα βιβλία του Ευεργετινού κάναμε μία επιλογή. Συγκεντρώσαμε ανέκδοτα κι' αποφθέγματα, που επιγράφονται "εν τω Γεροντικώ" και μερικά άλλα, πατερικά επίσης. Τα χωρίσαμε σε κεφάλαια, ανάλογα με το περιεχόμενό τους, σε αρετές ή κακίες. Στη μεταγλώττισι χρησιμοποιήσαμε ελεύθερα το κείμενο με μικρή διασκευή για να γίνη κάπως ευχάριστο στον αναγνώστη. [...] Τον τίτλον "Γεροντικόν" κρατήσαμε για το βιβλίο μας, που ταιριάζει με το περιεχόμενό του. Γέροντας, έλεγαν οι Βυζαντινοί τους Πατέρας της Ερήμου, τους Μοναχούς, Κοινοβιάτας και Αναχωρητάς, όχι τους ηλικιωμένους μόνο, μα και εκείνους που είχαν ώριμη σκέψι, λόγον "άλατι ηρτυμένον" και βίο άγιο. [...] Κάτω απ' τον τίτλο "εν τω Γεροντικώ" στα ιστορήματα του Ευεργετινού συναντά κανείς συνήθως την φράσι, "είπε Γέρων..." ή "Γέρων εποίησε...". Θα λέγαμε λοιπόν Γεροντικό, χωρίς να φύγωμε από την πραγματικότητα, κάθε τι που σχετίζεται με τους Γέροντας.