Το χρονικό ενός αγώνα Τόμος 1

…Ένα «κραχ» βρόντηξε η κλειδαριά και πέρασα στο στρατόπεδο ΛΕΥΤΕΡΟΣ!... και η σιδερόπορτα ξαναβρόντηξε πίσω μου… …Έτσι ήτανε τα πράματα τότες στη χώρα μας: Χρειαζότανε να ματώνεις και να βογκάς επί πολλούς μήνες για να μείνεις λεύτερος. Για να γίνεις πολιτικός κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης κομμουνιστών. Σε ξερονήσι ή πάνω σε τούτον εδώ τον βράχο. Και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, αναθυμάμαι και σκέφτομαι πως η πιο μεγάλη απ’ όλες τις ντροπές στον κόσμο μας, είναι όταν η κρατική εξουσία χρησιμοποιώντας τη δύναμη της οργάνωσης, υποβάλλοντας σε βασανιστήρια, ψυχικά ή σωματικά, τους πολιτικά αντίθετους, τους υποχρεώνει σε υποταγή… κάνοντάς τους να ζούνε μειωμένοι και με το πάθος της ανταπόδοσης… Γι’ αυτό ας παρθεί η αφήγησή μου τούτη, που ένα ελάχιστο μόνο δίνει της φρίκης και της ντροπής, του θύτη και του θύματος, σαν μήνυση ενάντια στους οργανωτές του βασανισμού ανθρώπων από ανθρώπους…