Τάδε έφη Κατερίνα

Πάντα μου άρεσε η συγγραφή. Να χάνομαι στις λέξεις. Να βρίσκομαι στις έννοιες. Να με ταξιδεύει η γλώσσα. ...Τα πράγματα δεν συμβαίνουν ΣΕ εμάς. Συμβαίνουν ΓΙΑ εμάς... Νευράκια, εγωισμοί, παρεξηγήσεις; Τι είναι πιο σημαντικό, να έχουμε δίκιο ή να ζήσουμε υγιέστεροι και περισσότερο; Δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι. Βλέπουμε τον κόσμο βάσει της ικανότητάς μας να λειτουργούμε... Γινόμαστε σκληροί για να κρύψουμε πόσο ευαίσθητοι είμαστε στην πραγματικότητα... Δεν χάνουμε ποτέ. Ή κερδίζουμε ή μαθαίνουμε... Μια πρόσκληση σε ένα ταξίδι, μια περιπλάνηση στον μέσα εαυτό. Ένα οδοιπορικό στο βάθος - που συνήθως αφήνουμε στο ημίφως, αν όχι στο σκοτάδι. Μικρές αλήθειες που έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις, με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Ένα χέρι που απλώνεται και σε καλεί. Ένα ειλικρινές, θαρραλέο, άφιλτρο άνοιγμα-καλωσόρισμα. Η πόρτα είναι ανοιχτή. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κρυφοκοιτάξεις μέσα. Και -γιατί όχι;- να εισέλθεις...