Τα δώματα του βυθού

Ένα παιδί, με ορθάνοιχτα τα μάτια στις απορίες και τις ανατροπές του μυαλού του, μεγαλώνει μέσα στο μικροαστισμό που επιβάλλεται σαν πανάκεια για τις πληγές που άφησε ο εμφύλιος, αλλά και σαν υπενθύμιση του ποιος τελικά ήταν ο νικητής. Oι δάσκαλοι γονείς του, με ρίζες βαθιά απλωμένες σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία, σύμβολα του καθωσπρεπισμού στη κοινωνική μικροκλίμακα του χωριού που υπηρετούν, προσπαθούν να κρατήσουν κρυφές τις δικές τους μικρές επαναστάσεις σε αυτές τις άχρονες εποχές, που δεν υπόσχονται τίποτα, αλλά απαιτούν την υπακοή τους στη μοίρα τους. Όμως ο Στέργιος, παρορμητικά, καθώς ποτέ κανείς δεν του έμαθε τον τρόπο, καταλαβαίνει, καταγράφει, αντιστέκεται και αναιρεί. Όταν στο τέλος θα εισβάλει με ορμή η εφηβεία στη ζωή του, θα έχει κάνει το πρώτο βήμα ανεβασμένος στα δώματα του βυθού της ψυχής του, αψηφώντας το κόστος, έτοιμος για το ταξίδι μέχρι την επιφάνεια και το φως.