Περί έρωτος

Ο Έρωτας ως θεός και ο έρωτας ως το κατ' εξοχήν ανθρώπινο συναίσθημα που προκαλείται από αυτόν τον μάγο θεό, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας συζήτησης με εκλεκτούς συνδαιτυμόνες στα πλαίσια ενός εορταστικού συμποσίου που, μέσω της γραφίδας του Πλάτωνα, κατέστη το vade mecum των ανά τον κόσμο ερωτευμένων, και όχι μόνον αυτών. Η αναζήτηση του ωραίου όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή αποτελεί ανώτερη μορφή έρωτα του συνήθους. Και ακόμη ανώτερη μορφή έρωτα είναι ο έρωτας της ωραιότητας της γνώσης, με απώτερη αναβαθμίδα τη γνώση του ωραίου αυτού καθαυτό, με την οποία ολοκληρώνει κανείς τη γνωριμία με το πραγματικό ωραίο, προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για την αθανασία του ανθρώπου. Το πώς ο Πλάτωνας εννοεί αυτή την ύψιστη αναβαθμίδα του έρωτα γίνεται κατανοητό από την καταληκτική ενότητα του συμποσίου μέσα από ένα έμμεσο αλλά πολύ ζωντανό παράδειγμα διαπροσωπικής σχέσεως, το οποίο αντανακλά το βαθύτερο μήνυμα του έργου.