Όταν ο άνεμος φυσήξει αντίθετα

Ο Αλέξανδρος φιλούσε αισθησιακά τον Δημητρό στα χείλια. Ποτέ δεν θα μπορούσαν να φαντασθούν πως αυτό το φιλί, θα ήταν το τελευταίο τους. Σαν τη φόνισσα οχιά που περίμενε καρτερικά το θύμα της, ο Τζανής, είχε στήσει κρυφά καρτέρι πίσω τους. Ο θυμός του μεταμφιεσμένος, πήρε τη μορφή του θανάτου. Η φονική λεπίδα, άστραψε για λίγο στο χέρι του φονιά. Μια φωτεινή αντανάκλαση που χάθηκε γρήγορα μόλις καρφώθηκε βαθειά στη σάρκα του Αλέξανδρου. Την μανία του να τον μαχαιρώνει δεν την σταματούσε, ούτε η θέα του αθώου αίματος που έρεε ποτάμι στο βρώμικο πεζοδρόμιο, ούτε οι άναρθρες κραυγές απόγνωσης του Δημητρού, μα ούτε και αυτά τα χέρια κάποιου περαστικού, που προσπάθησαν να τον αποτρέψουν με το κίνδυνο να στραφεί επάνω του ο Τζανής. Αυτός τυφλός απ΄το μίσος, με ασταμάτητη λύσσα, συνέχιζε να μαχαιρώνει ξανά και ξανά το ήδη άψυχο κορμί του εραστή του γιου του…