Οι αναστάντες θεοί των Ελλήνων και τα μυστήριά τους

Είναι κοινώς τόπος ότι ο καλούμενος δυτικός πολιτισμός, έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, όσο και εάν αυτό δεν είναι εμφανές αρχικά στις μυστηριακές πρακτικές και τελετουργίες. Έτσι, κάποιος που εμβαθύνει και μελετά ανακαλύπτει ότι το αρχέτυπο του θνήσκοντος και αναστάντος θεού, κυρίαρχο στην Ελληνική Θεολογική αντίληψη αλλά και πρακτική, είναι εκείνο που επαναλαμβάνεται και υιοθετείται από νεότερες θρησκείες, με όποιες διαφοροποιήσεις, που ενέχει η αντιγραφή. Σκοπός, λοιπόν, αυτού του βιβλίου είναι να καταδείξει και να αποδείξει την Ελληνική προτεραιότητα, μέσα από τις πηγές, παραθέτοντας τα στοιχεία εκείνα που αφορούν στους θνήσκοντες και αναστάντες Θεούς των Ελλήνων. Ο Άδωνις, ο ωραίος νέος που αγάπησε η Αφροδίτη και η Περσεφόνη, αναδύεται μέσα από τις αρχαίες λυρικές πηγές, που αναπαριστούν τον θάνατο και την ανάστασή του με τρόπο γλαφυρό και μοναδικό, παρέχοντας μια γεύση των αρχαίων τελετών και τελετουργιών που ετελούντο κατά την λατρεία του. Ο Άττις, Ελληνική Θεότης της Ελληνικής Μικράς Ασίας, που τον αγάπησε η Μεγάλη Μητέρα Θεά Κυβέλη-Ρέα, πεθαίνει αυτοευνουχιζόμενος και ανασταίνεται, επιστρέφοντας ως πάρεδρος της Μεγάλης Μητέρας. Ο Όσιρις, ο Όσιος και Ιερός, κατά τον Πλούταρχο, ο Άδης-Διόνυσος, σύζυγος της Ισιδος, Ισίας-Εστίας, πεθαίνει από το χέρι του αδελφού του και αναγεννάται με την βοήθεια της συζύγου του και του γιου του Ώρου. Ο Διόνυσος, ο γιος του Διός και της Περσεφόνης, ο Ζαγρεύς, διαμελίζεται από τους Τιτάνες, πεθαίνει και ανασταίνεται, σύμφωνα με την ορφική παράδοση, με μια νέα υπόσταση. Η Περσεφόνη, η Κόρη της Δήμητρος και του Διός, δεν παθαίνει αλλά η αρπαγή της από τον Πλούτωνα που σύζυγό του την θέλει, είναι μια κατάβαση στον Κάτω Κόσμο. Εκεί παραμένει τέσσερις μήνες και μετά «ανασταίνεται», όταν επανέρχεται στα ουράνια δώματα να διαμείνει και να συναντήσει την μητέρα της για τους υπόλοιπους οκτώ μήνες.