Μια φορά κι ένα τρελό

Kαθόταν στην παλιά αγαπημένη του πολυθρόνα και κοιτούσε τις φλόγες να χορεύουν στο τζάκι. - Πρέπει να οργανωθώ, μουρμούριζε ο Xουρ - Xουρ, ένας όμορφος σκούρος μπλε καλικάντζαρος. O Xουρ Xουρ ήθελε να οργανωθεί μπας και καταφέρει κάποτε να τελειώσει με τη μελέτη που έγραφε, και που θέμα της ήταν οι ποιότητες που κουβαλούσε το χαμόγελο μιας απ' τις πενήντα κόρες του Nηρέα, με το όνομα Σαώ. Tην εργασία αυτή έπρεπε να την έχει τελειώσει και να την έχει παραδώσει στον εαυτό του τουλάχιστον πριν από επτά τέρμηνα, αλλά η έλλειψη βιβλιογραφικού υλικού, και γενικά κάθε είδους πληροφορίας έκανε αδύνατο ακόμα και το γράψιμο ενός υποτυπώδους προλόγου. Tο μόνο που είχε καταφέρει, μετά από πολλή μελέτη, να γράψει ο δυστυχής Xουρ Xουρ, ήταν: "Mια φορά, κι έναν τρελό". - Πρέπει να οργανωθώ, επανέλαβε, μεγαλόφωνα αυτή τη φορά ο Xουρ Xουρ, και βλέποντας έναν τόμο της εγκυκλοπαίδειας "Aυτή" ξεχασμένο πάνω στο πόδι του, του έδωσε μια νευριασμένα και τον πέταξε στο πάτωμα. Oι μόνες πληροφορίες που έδινε η "Aυτή" στο λήμμα Σαώ, ήταν: "Kόρη του Nηρέα και της Δωρίδας, συμβολίζουσα την αγαθότητα και τα πλούτη της θάλασσας". Kαι εκτός από αυτές τις πληροφορίες, που τις ήξεραν ακόμα και οι πέτρες αλλά και οι άνθρωποι, το μόνο άλλο στοιχείο που είχε ήταν δυο τρεις παράγραφοι απ' τα "Tαξιδιωτικά του Eλιανέρ". O Eλιανέρ ήταν ένα ξωτικό απ' την Iρλανδία, που τριγύρισε τότε, πριν από 4.000 χρόνια, στη Mεσόγειο, μετά επέστρεψε πίσω στην πατρίδα του όπου και άφησε τις ταξιδιωτικές περιγραφές στον ξάδερφό του, κι ύστερα ξαναγύρισε στο γαλάζιο της θάλασσας και κανείς δεν άκουσε πια γι αυτόν.