Μαζί στο τίποτα

Τρεις ω?ρες μου πη?ρε να ρουφη?ξω το κει?μενο της Α?ννας Τενε?ζη, ο?πως η διψασμε?νη γη τη βροχη?. Δεν ξε?ρω το γιατι?, αλλα? ο Θεο?ς μου στε?λλει πα?ντα τα γραπτα? της κα?θε φορα? που γυρευ?ω απο? κα?που να πιαστω?, για να ξεφυ?γει το μυαλο? και να γεμι?σει η Ψυχη? μου. Φαι?νεται πως τι?ποτα δεν γι?νεται τυχαι?α. Ο?λα ε?ρχονται στη ζωη? μας για κα?ποιο λο?γο. Την ευχαριστω? που ει?ναι στη ζωη? μου και ακουμπα? τις ευαι?σθητες χορδε?ς της ψυχου?λας μου. Ει?ναι ε?να κει?μενο δυνατο?, υπε?ροχο, συγκλονιστικο?. Ο?λες οι τραυματικε?ς της εμπειρι?ες και τα προσωπικα? της βιω?ματα, που τη σμι?λεψαν και τη δυνα?μωσαν, που εμπλου?τισαν την ψυχη? και την δια?νοια? της και α?φησαν ανεξι?τηλα την σφραγι?δα τους, την ε?καναν καλυ?τερο α?νθρωπο, καλυ?τερη μα?να. Η Μητρο?τητα με?σα απο? τρεις γενιε?ς... η Μα?να της, Εκει?νη, και οι κο?ρες της. Το Παρελθο?ν, το Παρο?ν και το Με?λλον. Οι προβληματισμοι? για την Υ?παρξη? μας, τη Ζωη? και τον Θα?νατο. Η αγα?πη και η ανιδιοτε?λεια της Μα?νας για το σπλα?χνο της. Κι αυτη? η παντοτινη? ανεξα?ντλητη αγωνι?α μιας Μα?νας για το πε?ρασμα του παιδιου? της απο? τον κο?σμο αυτο? τον γη?ινο. Α?ννα, τε?τοια κει?μενα θησαυροι? δεν κρυ?βονται σ’ ε?να συρτα?ρι. Κα?ποιοι ε?χουν ανα?γκη να τα διαβα?σουν, κα?νε τους τη χα?ρη. Αθηνα? Θεοδου?λου