Η ΚΑΤΡΙΝ ΜΕ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ

Περνούσα ώρες κάθε μέρα προσπαθώντας να συνηθίσω χωρίς γυαλιά. Χωρίς γυαλιά, τα σχήματα των ανθρώπων και των πραγμάτων έχαναν την αιχμηρότητά τους. Όλα γίνονταν φλου. Ακόμη κι οι ήχοι, κι αυτοί γίνονταν πιο μακρινοί. Ο κόσμος, όπως τον έβλεπα χωρίς γυαλιά ήταν λείος, μαλακός και πουπουλένιος σαν μεγάλο μαξιλάρι που πάνω του ακουμπούσα κι αποκοιμιόμουνα. Τι ονειρεύεσαι πάλι Κατρίν με ρωτούσε ο μπαμπάς. Βάλε τα γυαλιά σου. Τα ξανάβαζα υπάκουα κι όλα ξανάβρισκαν τη συνηθισμένη τους ευκρίνεια και τραχύτητα.