ΑΣΥΜΦΟΡΗ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ

Τα πουλιά δεν ακούγονταν πια στην άνοδό του ο ήλιος τα είχε σιγήσει. Όλα ήταν ήρεμα, αβάσταχτα ήρεμα. Ύστερα, αίφνης, κουδούνια ηχούσαν απ' όλες τις κατευθύνσεις. Δεν ήταν τα καταπραϋντικά κουδούνια κοπαδιών που βόσκουν σ' απόμακρα λιβάδια, αλλά οι ηχηρές καμπάνες των ανθρώπων, σύμβολα θαρρείς του ανθρώπινου πνεύματος, που αρνιέται να ηρεμήσει και να εξουσιαστεί. Ήταν η μέρα των Χριστουγέννων, η μέρα που οι Χριστιανοί χαίρονται χωρίς ποτέ να σηκώσουν το βλέμμα στον ουρανό για να κοιτάξουν την ανελέητη πύρινη σφαίρα, που, έστω και τόσο ψηλά, σου μεταδίδει την κακία της σε διαπεραστικές δέσμες άσπρου φωτός.