Η ψυχή στον κόσμο του ορατού και του αοράτου

Το προνόμιο της Μεταψυχικής είναι πως μπορεί να αποδείξει πειραματικά την αλήθεια της νέας μεταφυσικής Ψυχολογίας, δηλαδή ότι ο άνθρωπος είναι η υλοποίηση μιας υπερούσιας οντότητας, ενός υπερκόσμιου «Εγώ». Ως ουσιώδες μέρος της φύσης, ο άνθρωπος πρέπει να είναι ό,τι προφανώς είναι και η φύση, η οποία δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η υλοποίηση ενός αόρατου κόσμου. Έτσι πίστευαν οι οπαδοί του μυστικισμού. Η Αγία Γραφή αποκαλεί την υλοποίηση της αόρατης οντότητάς μας «έξωση από τον παράδεισο». Είναι δυνατόν να διατηρήσουμε τον μύθο εάν τον διατυπώσουμε σύμφωνα με το πνεύμα της Μεταψυχικής, όπως έκαναν ο Φίλων, ο Ωριγένης, οι καββαλιστές, ο Πλωτίνος και ο ίδιος ο Πλάτων. Ο παράδεισος προηγήθηκε της γέννησης και είναι η προΰπαρξη. Η πτώση δεν ακολουθεί τη γέννηση, αλλά είναι η ίδια η γέννησή μας στη γη. Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Το κύριο θέμα του βιβλίου του δρ. Ντι Πρελ είναι να εισάγει την Μεταψυχική, δηλαδή τη μελέτη των υπερβατικών φαινομένων, καθώς και να διαλευκάνει το μυστήριο της λειτουργίας του νου και της ψυχής, επιχειρώντας να συνδυάσει τις ιατρικές/επιστημονικές απόψεις της εποχής του με τη θεωρία του πνευματισμού περί αθανασίας της ψυχής. Διερευνά την ύπαρξη της ψυχής όχι μόνο ως υπερβατική έννοια, αλλά και ως απτό μέρος του ανθρώπινου οργανισμού. Η Ευρώπη της εποχής τού συγγραφέα (δεύτερο μισό του 19ου αι.) βρισκόταν ενώπιον ενός πνευματικού «πεδίου μάχης», όπου ο πνευματισμός (που μόλις είχε κάνει την εμφάνισή του) προσπαθούσε να απεκδυθεί τις θρησκόληπτες αντιλήψεις για τη λειτουργία της ψυχής και να εδραιώσει τις πανάρχαιες αρχές του πνευματισμού σε πιο σύγχρονη επιστημονική βάση. Ο συγγραφέας αναπτύσσει την άποψη περί ψυχής που κυριαρχεί στη σκέψη των περισσότερων αρχαίων φιλοσόφων, ότι δηλαδή η ψυχή είναι άφθαρτος, προϋπάρχει της γέννησης, ενσαρκώνεται με τη γέννηση συνυπάρχοντας με τον ένσαρκο οργανισμό, και συνεχίζει να υπάρχει μετά τον θάνατο. Η άποψη αυτή χρονολογείται από τα ιερατεία της Αιγύπτου της εποχής των Φαραώ, αλλά ο δρ. Ντι Πρελ χρησιμοποιεί τα εμπειρικά δεδομένα από τις συνεδρίες με διάμεσα που τόσο διαδεδομένα ήταν στην εποχή του, για να προσφέρει τεκμηρίωση στην άποψη του πνευματισμού, ο οποίος βαλλόταν συνεχώς από τον επιστημονισμό του υλισμού. Αυτό είναι και το πεδίο του νέου είδους ψυχολογίας το οποίο το ονομάζει «Μεταψυχική» και σκοπό έχει να μελετήσει όλα εκείνα τα φαινόμενα που υπερβαίνουν το πεδίο μελέτης της Ψυχολογίας. Από το εκδοτικό σημείωμα της Lediana Hajrani