Το καλύτερο το κρατούσε για το τέλος

Η γυναίκα, σε όλο της το μεγαλείο. Το ωραιότερο, αλλά και τελειότερο πλάσμα της φύσης. Σε όλες της τις ηλικίες ή μορφές σαν κοριτσάκι, κοπέλα ή γυναίκα... Με τα μάτια ενός άνδρα η μάνα, η αδελφή, η συμμαθήτρια στο σχολείο, η φίλη, ο πρώτος έρωτας, η ερωμένη, η σύντροφος, η σύζυγος, η άλλη ή οι άλλες, η κόρη. Σε όλους της τους ρόλους και πρόσωπα, πάντα όμως ξεχωριστή και επώνυμη, κυρίαρχος και ορόσημο στη ζωή ενός ανώνυμου από τη γέννηση του και ολόκληρη την ύπαρξη του. Μόνος αυτός ουσιαστικά σε έναν κόσμο που αφθονούν οι γυναίκες, που όλες τους με τον τρόπο τους καθορίζουν και διαμορφώνουν απόλυτα τη ζωή του, αποτελώντας τον αντίπολο ή τον ισότιμο ήρωα και καλείται κανείς να διαλέξει αν εκείνες ή αυτός είναι ο πρωταγωνιστής του έργου. Και οι έρωτες του καθώς και το συναίσθημα είναι ο βασικός πρωταγωνιστής στην ζωή του, μιας ζωής πλημμυρισμένης από φως και το γαλάζιο της θάλασσας που ισάξια κι εκείνη τον εξουσιάζει. Ένας σύγχρονος άνθρωπος χωρίς όνομα, όπως και όλοι οι άλλοι σε αντίθεση με τις γυναίκες, που αυτοβιογραφείται από την ίδια τη στιγμή της ύπαρξης του με έκδηλη τη ζεστή και ανθρώπινη διάσταση, αλλά και τη διεισδυτική και καυστική του πρόθεση στην ψυχογράφηση των χαρακτήρων, με πάντα κυρίαρχη την αίσθηση του χιούμορ ή και του σαρκασμού, τόσο στους άλλους, όσο και προς το πρόσωπο του. Ζωή, έρωτας και καθημερινότητα, αλλά και θάνατος, υπέρβαση και μεταφυσική κυριαρχούν και αλληλοεμπλέκονται στο μυθιστόρημα και έρχονται όλα μαζί σφιχταγκαλιασμένα αρμονικά στο τέλος του μύθου να δώσουν τη λύση...