Το βυζαντινό πρότυπο διακυβερνήσεως και το τέλος του κοινοβουλευ

«Παρά τα αρνητικά και μη ελληνικά στοιχεία του φονταμενταλισμού, μια φονταμενταλιστική επανάσταση στην Ελλάδα είναι άκρως επιθυμητή για να εξοντώσει το φραγκικό καθεστώς του κρατιδίου, που επί 180 χρόνια δεν επιτρέπει στη Ρωμιοσύνη να επανασυσταθεί. Ο μεταβατικός ρόλος αυτής της επανάστασης συνίσταται στην προσπάθεια να σβησθεί από τον χάρτη το ”κολωνακιώτικο” καθεστώς. Όπως και στο Ιράν του Σάχη, που μετά το 1979 άδειασε από τους πολιτικάντηδες και τους κουλτουριαραίους, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στις Δυτικές πρωτεύουσες ή εκλέσθηκαν, έτσι και στην Ελλάδα συμβουλεύω στους Κολωνακιώτες ομογάλακτους της παρέας του Σάχη, να αγοράσουν, το γρηγορότερο, διαμέρισμα στο Παρίσι για να μη βρεθούν θαμμένοι -συμβολικά τουλάχιστον- στο ”λόφο των διεφθαρμένων” που κάθε επαναστατικό καθεστώς ανεγείρει για να αναπαύσει τους εχθρούς του. Το ρωσικό πέρασμα από τον ΙΘ' αιώνα στον Κ' υπήρξε στρωμένο με το αδιέξοδο της απελπισίας, όπου ηχούσαν εδώ κι εκεί οι βόμβες των αναρχικών τρομοκρατών, με μια θολή εικόνα σωτηρίας. Και όμως, η Ρωσία εκβιομηχανοποιείτο και όδευε προς την καπιταλιστική ευημερία. Πόσο κοντά σ' αυτό το σκηνικό ευρίσκεται η σημερινή Ελλάς! Ούτε πολεμικές εμπλοκές ούτε βάρβαροι διαφαίνονται στον ορίζοντα για να σωθεί. Προς ικανοποίηση των ”λογιστών” ο ουρανός είναι σκεπασμένος με τη μολύβδινη πλάκα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Τα μπιμπίκια των πρωθυπουργών μας λάμπουν ήρεμα επάνω στον γερασμένο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ. Τελευταία ελπίδα προβάλλει ο Ρωμιός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Υπό την έννοια αυτή το παρόν βιβλίο καθίσταται μανιφέστο του ελληνικού φονταμενταλισμού».