Σαρτρ

Διασχίζοντας ουσιαστικά τον 20ό αιώνα, η φιλοσοφία του Ζαν-Πολ Σαρτρ (1905-1980) χαρακτηρίζεται προπάντων από το γεγονός ότι αποτελεί έναν αναστοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση και ταυτόχρονα μια ριζοσπαστική υπεράσπιση της ελευθερίας. Αυτή είναι η αυθεντική ρίζα του υπαρξισμού, που καταλήγει στην πρόταση για μια ατομικιστική και μη αλληλέγγυα ηθική. Ωστόσο ο Σαρτρ, προνομιακός μάρτυρας των συγκλονιστικών γεγονότων του 20ού αιώνα, σύντομα θα στραφεί προς τη διατύπωση της πρότασης για μια καρποφόρα σχέση ανάμεσα στη δική του φιλοσοφία και τον μαρξισμό, πάνω στη βάση μιας φιλοσοφικής και πολιτικής συνεργασίας. Ανανεώνοντας διαρκώς τις κοινωνικές του στρατεύσεις, ο Σαρτρ θα κατανοήσει τελικά τον υπαρξισμό ως έναν αναστοχασμό πάνω στην ατομική ελευθερία, τον οποίο είναι αναγκαίο να προσθέσουμε στον ιστορικό ορίζοντα, προκειμένου να κατανοήσουμε τις κοινωνικές διαδικασίες που εκδηλώνονται ταυτόχρονα ως γενικοί νόμοι και μέσα από τη δράση της αναντικατάστατης ανθρώπινης ελευθερίας.