Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω

Ὁ Πλωτῖνος ἔγραψε σειρὰ πραγματειῶν, οἱ ὁποῖες σχετίζονταν μὲ τὴν διδασκαλία του καὶ προορίζονταν κυρίως γιὰ τοὺς μαθητές του, ἕνας ἀπὸ τοὺς ὁποίους, ὁ Πορφύριος, τὶς συγκέντρωσε καὶ τὶς ταξινόμησε σὲ ἕξι Ἐννεάδες. Ὁ Πλωτῖνος θεωρεῖται ἱδρυτὴς τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ, μιᾶς φιλοσοφικῆς τάσης μὲ μεγάλη ἐπίδραση. Ἡ πιὸ γνωστὴ ἀπὸ τὶς πραγματεῖες του εἶναι ἡ ἕκτη τῆς πρώτης Ἐννεάδας,στην οποία συζητεῖται ἡ ἔννοια τοῦ ὡραίου. Κατὰ τὸν Πλωτῖνο τὸ ὡραῖο δὲν ἀποτελεῖ ἰδιότητα τῶν ἀντικειμένων ποὺ ὀφείλεται στὴ συμμετρία ἢ ἄλλα χαρακτηριστικά τους, ἀλλὰ συνέπεια τῆς βαθύτερης σχέσης ποὺ αὐτὰ ἔχουν μὲ τὰ ἰδεατά τους πρότυπα. “Ἡ Φιλοσοφία τοῦ Καλοῦ παρὰ Πλωτίνῳ” εἶναι ὁ τίτλος τῆς ἐπὶ ὑφηγεσίᾳ διατριβῆς ποὺ κατέθεσε ὁ Γεώργιος Βιζυηνὸς στὴν Φιλοσοφικὴ σχολὴ Ἀθηνῶν· στὶς 6 Φεβρουαρίου 1885 δίνει τὸ προφορικὸ μάθημα μὲ θέμα ποὺ ὅρισε ἡ Σχολή: “Νὰ εὑρεθῇ ἡ μεταφυσικὴ τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ νὰ δειχθῇ ἂν ἡ μεταφυσκή τοῦ Πλωτίνου σημαίνει πρόοδον ἢ ὀπισθοδρόμησιν”, ὅπου καὶ ἀνακηρύσσεται παμψηφεὶ ὑφηγητής. Διατρέχουμε στὶς σελίδες αὐτῆς τῆς διατριβῆς τοῦ Βιζυηνοῦ τὴν πρώτη ὁλοκληρωμένη μελέτη περὶ Αἰσθητικῆς, ποὺ ἀνήκει στὸν νεο­πλατωνικὸ φιλόσοφο Πλωτῖνο, ἀλλὰ καὶ τὴν πρόσληψή της ἀπὸ τὸν Γ. Βιζυηνὸ ποὺ ἐνστερνίζεται καὶ βασίζει τὸ πεζογραφικό του ἔργο.