Επικοινωνιοκρατική αναφορά

Απο την άποψη της σύγχρονης, τυπικά διατυπωμένης φιλοσοφικής σκέψης η ίδια η έννοια της Επικοινωνίας έχει ελάχιστα διερευνηθεί. Στο νέο κλάδο της Φιλοσοφίας της Επικοινωνίας, όσο και αν πολλοί θεωρούν προφανή την απάντηση στο ερώτημα “κάτω απο ποιες συνθήκες και ποιές προϋποθέσεις ολοκληρώνεται η Επικοινωνία ανάμεσα σε δύο συνομιλητές”, η προσεκτική ανάλυση οδηγεί την έρευνα σε απρόσμενα αδιέξοδα. Εν κατακλείδι θα φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι η διαδικασία της Επικοινωνίας δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί με άλλες, πιο βασικές έννοιες: η έννοια της Επικοινωνίας παραμένει μη-αναγώγιμη. Και αυτό αναδείχενει την ανάγκη μιας Επικοινωνιοκρατικής μεθόδευσης στο ζήτημα της αναφοράς. Με άλλα λόγια, καθώς θα αποδειχθεί ότι “η Επικοινωνία προηγείται του Νοήματος”, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι “επικοινωνούμε όταν και επειδή επικοινωνούμε” και όχι “όταν και επειδή τα σημεία που χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε μπορεί να έχουν το ίδιο, υποτιθέμενο Αντικειμενικό Νόημα”. Αυτή είναι η βασική θέση τούτων των κειμένων. Οι “Εννέα Δόσεις” του Φιλοσοφικού Ποιήματος του κ. Δημήτρη Περετζή, ξεκινούν απο την εξέταση της Αναφοράς ως γλωσσικό φαινόμενο για να επεκταθούν μέχρι την διερεύνηση της δυνατότητας για Επιστημολογική τεκμηρίωση κάθε οιονεί “αντικειμενικής Επιστημονικής Θεωρίας” στην οποία αναφερόμαστε, και την οποία αναγκαστικά χρησιμοποιύμε για να επικοινωνήσουμε ο ένας με τον άλλο.