Στην Ελλάδα των συνταγματαρχών

Το σημερινό καθεστώς καταστρέφει όχι μόνο όλους τους θεσμούς, οι οποίοι εγγυώνται την αξιοπρέπεια του πολίτη και σηματοδοτούν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας, αλλά και ό,τι καλύτερο υπάρχει στον χαρακτήρα του λαού μας. Όσο η διαδικασία συνεχίζεται, ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός διανοουμένων και άλλων ηγετών, συμπεριλαμβανομένων και πολλών από τα καλύτερα νέα ταλέντα της πατρίδας μας, επιλέγουν την εξορία σε αναζήτηση της ελεύθερης και πολιτισμένης ζωής, η οποία έχει εξαφανιστεί από τη δική τους χώρα. Μεταξύ όσων θα παραμείνουν, οι πιο θαρραλέοι θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μόνο και μόνο για να «σπάσουν» και να φυλακιστούν με τη σειρά τους. Οι δειλοί και οι κυνικοί θα συμβιβαστούν επιβιώνοντας ως γραφειοκράτες και τεχνικοί. Οι φιλόδοξοι και οι αδίστακτοι θα εισέλθουν στον στρατό. Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν στην παραίτηση μιας ανίκανης και πικρής σιωπής. Η πνευματική ζωή, η σύγκρουση των ιδεών και η κριτική θα μαραζώσουν. Η Ελλάδα που γνωρίζουμε και αγαπάμε, η Ελλάδα για την οποία έχουμε αγωνιστεί, θα εξαφανιστεί ως πνευματική οντότητα.Ο Ρόδης Ρούφος στο βιβλίο αυτό, που κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά (πενήντα έξι χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση στα γαλλικά και πενήντα τέσσερα από τη μετάφρασή του στα αγγλικά), περιγράφει και καταγγέλλει τον «καφκικό» κόσμο τον οποίο έζησε από κοντά και ο ίδιος από την πρώτη μέρα της επιβολής της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Η μοναδική αυτή μαρτυρία καλύπτει την πιο «σκοτεινή» και ανελεύθερη περίοδο του καθεστώτος (ώς τις αρχές του 1970), με αντικειμενικό σκοπό την ενημέρωση και την κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης έναντι της φυσιογνωμίας, της πολιτικής και των πρακτικών της χούντας. Η κατάθεση αυτή πλαισιώνεται από μια ιστορική αναδρομή για τις συνθήκες και τα αίτια που οδήγησαν στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, καθώς και από μια συγκροτημένη πρόταση για τις ενδεικνυόμενες μεθόδους αντίστασης. Ο Ρούφος θα πεθάνει τον Οκτώβριο του 1972, σε ηλικία μόλις 48 ετών, αλλά σε πολλά σημεία του βιβλίου του ακούγεται επίσης «η μυστική βοή των προσιόντων», τεκμήριο της διορατικότητας του συγγραφέα και της πολύ καλής γνώσης της κατάστασης στη χώρα του.