Πελασγοί 1

Είναι πραγματικά τραγικό το ότι σε ώρες που άλλοι λαοί, χωρίς ερείσματα ιστορίας και χωρίς τίτλους προσφοράς, εμμένουν ή επανέρχονται στον εθνικισμό, εμείς οι Έλληνες -που από το αίμα μας και το πνεύμα μας αρδεύτηκαν όλοι οι άλλοι- αποδιώχνουμε την κληρονομιά μας. Αφήνουμε αθωράκιστη και απροστάτευτη την φυλετική προέλευσή μας και την εθνική μας ταυτότητα. Ιδανικοί αυτόχειρες και ανεπανάληπτοι εθνικοί αυτοκτόνοι, αφήνουμε ποικίλες εξωτερικές και εσωτερικές προπαγάνδες να μας αμφισβητούν και να μας νοθεύουν. Αλλά, τι είμαστ' εμείς για να επιτρέπουμε αμφισβητήσεις στα ιερά και τα όσιά μας; Γυφτολαός και μπασταρδολαός είμαστε; Όχι, ξέρουμε πολύ καλά την προέλευση και τους σταθμούς της μακραίωνης πορείας μας. Εμείς στομώσαμε την μάχαιρα του αφανισμού μας και φράξαμε την χοάνη του καταποντισμού μας. Πάντα καθάριοι και πάντα ακτινοβόλοι! Αλλά κι αν εμείς, μεθυσμένοι και αμνήμονες από τα παραισθησιογόνα των καιρών και τα βαρβιτουρικά ασπόνδων φίλων και ειλικρινών εχθρών μας, σιωπήσουμε και αδρανήσουμε, αν αφήσουμε χωρίς άμυνα το εθνικό "εγώ" μας, θα το κραυγάσουν οι πέτρες! Αυτές οι επίμονες και απαραχάρακτες πέτρες της γης μας, που απάνω τους "σκοντάβει σκάβοντας η αξίνα". Θα το μολογήσει η λαλιά μας -όσο κι αν την παραφθείρουν και την διαφθείρουν ποικίλοι συνωμότες- με τις πανάρχαιες επιβιώσεις και προεκτάσεις της. Αυτήν ακριβώς την μαρτυρία -αρχαιολογική και γλωσσολογική- δίνει στο βιβλίο της αυτό, με πάθος και με αδρή τεκμηρίωση, η Άννα Δημητρίου Μιχαήλ. Σε άλλους καιρούς, όταν οι μόνιμοι οπωσδήποτε εχθροί μας λούφαζαν, ίσως η προσπάθειά της να φαινόταν αχρείαστη. Περιττός κόπος. Αλλά τώρα που επίβουλο κύμα σηκώνεται να μας πνίξει και να πλαστογραφήσει αυτό που έχουμε πλούτο και καύχηση, ή Άννα Δημητρίου Μιχαήλ έρχεται να δώσει ένα όπλο αιχμηρό και αποτελεσματικό. Οι ευρείες αναφορές της, αποδεικνύουν πόσο εμβάθυνε στις πηγές και πόσο ψηλάφισε τους κύριους άξονες πάνω στους οποίους ακριβώς κρατείται και περιστρέφεται ο ακατάλυτος Ελληνισμός μας. Δούλεψε ευσυνείδητα στον εθνικόν αμπελώνα και ο καρπός πρέπει να είναι εύχυμος και πολύς... Σπύρος Παπαγεωργίου