Οι εμφύλιοι των Παλαιολόγων

Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, το οποίο καλύπτει τους «μέσους» Παλαιολόγους, από τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο μέχρι τον Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο, τον πατέρα του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου. Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα, ο Γιώργος Λεονάρδος αναφέρεται στα συγκλονιστικά και αποτρόπαια γεγονότα των εμφυλίων πολέμων μεταξύ των Παλαιολόγων, τα οποία σημάδεψαν τη χωρίς επιστροφή πορεία προς την αυτοκαταστροφή και τη διάλυση της Ανατολικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας, ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως αργότερα καθιέρωσε την ονομασία της ο Ιερώνυμος Βολφ. Το βιβλίο αυτό, καρπός ενδελεχούς μελέτης των ιστορικών λεπτομερειών και των ανθρώπινων αδυναμιών που χαρακτήριζαν την αριστοκρατία της Πόλης, έναν αιώνα πριν την άλωσή της, αν και αυτοτελές, αποτελεί ουσιαστικά τη συνέχεια του προηγούμενου μυθιστορήματός του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος - Ο Ελευθερωτής. Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημά του, ο συγγραφέας αναδεικνύει με γλαφυρό τρόπο τα ηρωικά αλλά και τα σκοτεινά γεγονότα που επηρέασαν δραματικά τη ζωή και το μέλλον των κατοίκων του Βυζαντίου, γεγονότα που είτε εκούσια είτε ακούσια παραποιήθηκαν, ώστε να συμβάλουν στη νάρκωση του λαού για γενιές ολόκληρες. Εξιστορεί, στην ανθρώπινη διάσταση της εποχής αυτής, το δράμα της αυτοκρατορίας και των υπηκόων της, τη σταδιακή κατάκτηση των εδαφών της από τους Οθωμανούς και τη συρρίκνωσή της, αλλά και τους δύο πολυετείς δυναστικούς πολέμους, που κατέστησαν την κατ’ όνομα πια αυτοκρατορία, μια πόλη παντελώς αδύναμη. Στο βιβλίο αυτό, το οποίο αναφέρεται σε μια εποχή για την οποία δεν έχουν γραφτεί πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων ή ιστορικών (ίσως αυτό να οφείλεται στα δυσμενή γεγονότα που σημειώθηκαν την ιστορική εκείνη περίοδο). Κατά τον Γ. Λεονάρδο, στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα, η αλήθεια εμφανώς υπερτερεί της φαντασίας, όπου η δεύτερη χρησιμοποιήθηκε από το συγγραφέα προκειμένου να καταστήσει ευχερέστερη και γλαφυρότερη την αφήγησή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Λίγη ώρα αργότερα, μέσα στις φωνές και τις κραυγές των επιβατών και των παιδιών τους, το πλοίο έλυνε τους κάβους του από την εμπορική προβλήτα του Κεράτιου Κόλπου. Με ελάχιστα ευέλικτα ορτσαρίσματα, λόγω του ανάπρωρου ανέμου, ο έμπειρος καπετάνιος μας τιμόνιασε το πλοίο του προς την εκβολή του κόλπου, αφήνοντας πίσω του το Χρυσούν Κέρας, τον γνωστό και ως Κεράτιο κόλπο και πλέοντας πια στην Προποντίδα, όπου ένα ούριο αεράκι, από τη μεριά του Βοσπόρου στη θάλασσα του Μαρμαρά, μας πήρε υπό την προστασία του, σπρώχνοντάς μας προς την Καλλίπολη στη διεύθυνση του πάνω στομίου του Στενού του Ελλησπόντου.» Τα παιδιά, μέσα στην τρελή χαρά που ταξίδευαν με πλοίο, έτρεξαν στην πλώρη να ατενίζουν το θαλάσσιο ορίζοντα. Τη ζωή που ανοιγόταν μπροστά τους...» Μόνος εγώ, εγκαταλειμμένος από τους άλλους, κατευθύνθηκα αργά προς την πρύμη του πλοίου, να προσκυνήσω με το νου μου το ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας και να αγναντέψω με τη φαντασία μου τη ζωή που ολοκλήρωνα πίσω μου...» (Απόσπασμα από το τέλος του βιβλίου "Οι Παλαιολόγοι")