Ο ήλιος ανατέλει κάθε μέρα

Μέσα σε μια εποχή αβεβαιότητας, σε όλη την υφήλιο, όταν τα μεταπολεμικά τραύματα ήταν νωπά ακόμη, μέσα από την οδύνη των παιδικών της χρόνων, ξεκίνησε η Μαρία Φωτεινού να βρει τον εαυτό της - να γίνει αυτόνομη. Με οδηγό το πείσμα της και στήριγμα την αγάπη και την εμπιστοσύνη του πατέρα της. Γεμάτος αβεβαιότητα κι αυτός ο δρόμος. Ήξερε, όμως, ότι κάποιο δρόμο έπρεπε να πάρει, όπλο και προστασία της - μια πανοπλία αδιάτρητη - το κοφτερό μυαλό της. Απροσδόκητος, όμως, ο έρωτας - απύθμενη αγάπη - απρόβλεπτος ο ερχομός του. Σαν αστραπή, εκφράστηκε μέσα από την ομορφιά, μέσα από τη χαρά, μέσα από το παιχνίδι, μέσα από την αλήθεια. Κι ένωσε τη Μαρία και τον Κώστα Φωτεινό, στη βαθύτερη ουσία του εαυτού τους.