Ο γάμος του παράδεισου και της κόλασης

Ο Γάμος του Παράδεισου και της Κόλασης ή ο Γάμος του Ουρανού και του Άδη (The marriage of heaven and Hell, 1793) είναι το σπουδαιότερο ποίημα των «Προφητικών βιβλίων». Το κεντρικό θέμα του έργου είναι ότι «χωρίς τις αντιθέσεις δεν υπάρχει πρόοδος. Η έλξη και η απώθηση, η λογική και η ενέργεια, ο έρωτας και το μίσος είναι αναγκαία για την ανθρώπινη ύπαρξη». Απ' τις αντιθέσεις γεννιέται αυτό που οι θρησκείες αποκαλούν Καλό και Κακό. Το Καλό είναι το παθητικό στοιχείο που υπακούει στη Λογική. Το Κακό είναι το ενεργητικό στοιχείο, που παράγεται με την ενέργεια. Το Καλό είναι ο ουρανός, το Κακό είναι ο Άδης. Ο ποιητής ψάλλει τη δημιουργική αρετή της επιθυμίας, η οποία δεν πρέπει ποτέ να αναχαιτίζεται, με κίνδυνο να γίνει παθητική και μη παραγωγική.