Νταμμαπάντα

Η Νταμμαπάντα είναι το πιο πολυδιαβασμένο βουδιστικό κείμενο στον κόσμο, αγαπημένο τόσο από Βουδιστές όσο και από αναζητητές κάθε παράδοσης. Πρόκειται για ένα κλασικό κείμενο με διδασκαλίες από την πρώιμη περίοδο του Βουδισμού στην Ινδία, που αποκαλύπτει τις φιλοσοφικές και πρακτικές βάσεις της βουδιστικής παράδοσης. Μέσα από σύντομους, ποιητικούς στίχους, παρουσιάζονται οι δυο θεμελιώδεις στόχοι για μια ολοκληρωμένη, πνευματική ζωή: ο πρώτος αφορά την επίτευξη της ευτυχίας στην καθημερινότητα· ο δεύτερος, την κατάκτηση της εσωτερικής ελευθερίας και της απόλυτης γαλήνης. Πολλά από τα βασικά θέματα εκφράζονται μέσα από ζεύγη αντιθέτων, όπως λύπη και χαρά, ανάπτυξη του νου και αδιαφορία για τις νοητικές μας στάσεις, ενάρετη δράση και κακή συμπεριφορά, ειλικρίνεια και δολιότητα κ.ά. Μέσα από αυτές τις αντιθέσεις η Νταμμαπάντα δείχνει απλά και καθαρά τη διαφορά ανάμεσα σε ό,τι οδηγεί στην ελευθερία και στη φώτιση και σε ό,τι τις εμποδίζει, συνιστώντας έναν ζωντανό οδηγό αυτογνωσίας, εξαιρετικά επίκαιρο μέχρι σήμερα. Ο Σιντάρτα Γκαουτάμα, ο μετέπειτα Βούδας Σακυαμούνι («Λέων των Σακύα») έζησε στην Ινδία από το 563 έως το 483 π.Χ. Γεννήθηκε στο Καπιλαβάστου, του σημερινού Νεπάλ, γιος του βασιλιά Σουντοντάνα, της φυλής των Σακύα, και ονομάστηκε Σιντάρτα: «Αυτός που πετυχαίνει τον στόχο του». Από τη γέννησή του, οι σοφοί προφήτευσαν πως θα γινόταν είτε μέγας βασιλιάς είτε μέγας άγιος. Ο πατέρας του, θέλοντας να αποτρέψει το δεύτερο, τον έκλεισε σε έναν κόσμο χωρίς πόνο και φθορά, μέσα στη λάμψη του παλατιού. Η ανατροφή του ήταν πλούσια σε γνώσεις και τέχνες· η ζωή του φαινομενικά τέλεια. Όμως στα 29 του χρόνια, βγαίνοντας μια μέρα για πρώτη φορά έξω από το παλάτι, είδε έναν γέρο, έναν άρρωστο, έναν νεκρό κι έναν ασκητή. Τέσσερις εικόνες που άλλαξαν για πάντα την ψυχή του. Έπεσε σε βαθιά μελαγχολία και αποφασισμένος να βοηθήσει όλα τα όντα να απελευθερωθούν από τη δυστυχία, αποφάσισε να φύγει και να γίνει αναχωρητής. Τη νύχτα εκείνη, εγκατέλειψε το παλάτι και έφυγε για να αναζητήσει την Αλήθεια. Έγινε περιπλανώμενος ασκητής και, μέσα από σκληρές δοκιμασίες, ανακάλυψε τη Μέση Οδό – τον δρόμο της ισορροπίας ανάμεσα στην απόλαυση και την άρνηση. Ως αποτέλεσμα, σε ηλικία 35 ετών έφτασε στη Φώτιση. Τα επόμενα 45 χρόνια περιπλανήθηκε στην Ινδία διδάσκοντας και ιδρύοντας μοναστικές κοινότητες. Το μήνυμά του άγγιξε πολλούς ανθρώπους και χιλιάδες τον ακολούθησαν για να γίνουν μέλη της κοινότητας των ασκητών του. Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών έχοντας εξαπλώσει τη διδασκαλία του σε όλη την Ινδία, αφήνοντας πίσω του ένα φως που δεν έσβησε ποτέ.