Η Σχιζοφρένεια στον δάσκαλό μου Σωκράτη

Ο Σωκράτης... Ο αγαπημένος μου Σωκράτης, ο μεγαλύτερος δάσκαλος στη ζωή μου, είχε σχιζοφρένεια. Αυτή η «φωνή» που άκουγε και την αποκαλούσε το «δαιμόνιό» του, δεν ήταν -όπως νομίζουν οι ακαδημαϊκοί κύκλοι- η εσωτερική σκέψη του, αλλά η ψύχωσή του. Αφού η «φωνή» ήταν μια ακουστική ψευδαίσθηση. Εδώ, θα σας αποκαλύψω όλα τα συμπτώματα που εμφάνιζε: απ’ το σύμπτωμα της παραμέλησης της προσωπικής υγιεινής, τον ακατανόητο και μη συνεκτικό λόγο ως τα συμπτώματα της εμβροντησίας και της καταληψίας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, μάλιστα, οι ακαδημαϊκοί κύκλοι κάνουν λόγο για τη «σωκρατική ειρωνεία», ενώ αντιθέτως, εγώ δείχνω πως αυτή πιθανόν «δεν υπήρχε», αλλά οφειλόταν στο σύμπτωμα της concrete αντίληψης, στην αδυναμία, δηλαδή, των ατόμων με σχιζοφρένεια να αντιληφθούν το νόημα των μεταφορικών προτάσεων. Ένα χαρακτηριστικό που βεβαίως έφερε και ο Σωκράτης. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Στην αλληγορία του Σπηλαίου, ο Σωκράτης δεν μιλούσε για όσα νομίζετε πως μιλούσε... Στην πραγματικότητα, μέσω αυτής, ο Σωκράτης περιέγραφε συμβολικά τη σχιζοφρένειά του. Αυτό, εκτιμώ, ότι καθιστά κάθε προηγούμενη ανάλυση της πιο γνωστής αλληγορίας της Δύσης, ελλιπή.