Ένα ποτήρι νερό με γεύση από Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη

Άπειρες οι ανθρώπινες αλυσίδες, με τις αρχές τους να χάνονται πίσω στον αιώνιο χρόνο. Με τους χιλιάδες μυριάδες κρίκους, τους μικρούς και τους μεγάλους, τους μπερδεμένους κι ανακατεμένους με άλλους κρίκους από άλλες αλυσίδες πατριών, φυλών, εθνών. Όλοι μας ανήκουμε σ' αυτές. Είμαστε κομματάκια τους. Κουβαλάμε μέσα μας ένα μέρος από τα δικά τους κύτταρα που περνώντας μέσα από το θεϊκό χωνευτήρι της φύσης κτίσανε τα δικά μας κόκαλα και πλάσανε την δική μας σάρκα. Άραγε όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι κρίκοι να ενώνονται μεταξύ τους έτσι μόνον τυχαία και φυσικά; Γνωρίζουμε όλους τους νόμους που τους καθοδηγούν; Τις έλξεις τις ανεξιχνίαστες που τους καθορίζουν; Άραγε από ποιο σημείο μιας κάποιας ανθρώπινης αλυσίδας άρχισε να γεννιέται ο δικός μας κρίκος και πόσοι άλλοι συνετέλεσαν γι' αυτό; Με λίγα λόγια ποιοι ήσαν οι παππούδες των παππούδων μας από τις οικογένειες της μάνας μας και ποιοι από αυτές του πατέρα; Και οι προπάπποι των προπάππων μας; Ποιοι ήσαν; Τι πρόσωπο είχαν; Που ζούσαν; Πως ζούσαν; Πως σκέπτονταν; Είναι πράγματι συγκλονιστική αυτή η αναδρομή. Είναι ένας ίλιγγος μπροστά σ' αυτόν τον ατελείωτο λαβύρινθο των μπλεγμένων ανθρώπων, των τόσο άγνωστων και απροσδιόριστων, που όμως, μέσα απ' αυτούς, εμείς προσδιοριζόμαστε.