Ένα δάκρυ κι ένα χαμόγελο

Κοίταξα την κοιμισμένη Φύση και με σκέψη βαθιά ανακάλυψα την πραγματικότητα ενός αχανούς κι άπειρου πράγματος -κάτι που καμιά δύναμη δεν μπορούσε να απαιτήσει, μήτε να το αγοράσουν πλούτη ή να πετύχουν την επιρροή του. Κάτι που δεν μπορούσε να σβηστεί με τα δάκρυα του χρόνου, να νεκρωθεί από τη θλίψη, κάτι που δεν βρίσκεται δίπλα στις γαλάζιες λίμνες της Ελβετίας και τα άμορφα οικοδομήματα της Ιταλίας. Είναι κάτι που μαζεύει δύναμη με την υπομονή, αναπτύσσεται ενάντια στα εμπόδια, θερμαίνει τον χειμώνα, ανθίζει την άνοιξη, ξεσηκώνει αύρες καλοκαιρινές και φέρει καρπούς το φθινόπωρο -ανακάλυψα την Αγάπη». Πού είσαι αγάπη μου, Είσαι σ’ εκείνο το μικρό κήπο ποτίζοντας τα λουλούδια που σ’ αγαπούν, όπως τα βρέφη αγαπούν το στήθος της μητέρας τους; Ή στο μικρό σου δωμάτιο, όπου έστησες στην αθωότητα ένα βωμό και πάνω του θυσίασες το πνεύμα μου και την καρδιά μου; Ή μήπως ανάμεσα στα βιβλία σου δρέποντας τη σοφία των ανθρώπων εσύ που είσαι τόσο πλούσια στη σοφία των θεών; Πού είσαι, συντρόφισσα, ψυχή μου είσαι το ιερό και προσεύχεσαι για μένα;