ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ ΑΛΕΞΙΚΑΚΟΣ

Η εργασία αυτή στοχεύει σε μια κριτική προσέγγιση του δίπολου α-σθένεια - ευ-σθένεια όχι προς την οργανωτική ή διαχειριστική πλευρά του προβλήματος αλλά κατ' ευθείαν κριτικά στο γνωστικό πεδίο της ασκούμενης ιατρικής. Πιστεύω απολύτως ότι όλα τα οργανωτικά, διαχειριστικά, ηθικά κ.λ. προβλήματα που υπάρχουν έχουν ως πηγή την άγνοια της φυσικής τάξης καθώς και τις αφύσικες εφαρμογές θεραπείας που συναπαρτίζουν το πεδίο της ιατρικής όπως συμβατικά ασκείται σήμερα. Όλα αυτά τα προβλήματα παύουν αυτόματα όταν ο ιατρός αναγνωρίσει τη φυσική τάξη του κόσμου και γίνει ο ίδιος μέρος της. Όσο η μηχανιστική και τεχνολογική θεώρηση επικρατεί, τόσο οι ιατροί θα στέκουν ολοένα και πιο ανέτοιμοι να νοήσουν και να πράξουν θεραπευτικά. Κάθε νέα γενεά ιατρών στέκεται όλο και πιο μακριά από την κοσμική λειτουργία της θεραπευτικής πράξης και πλησιέστερα στη μηχανιστική τεχνολογία και στην άγνοια. Τα διαχειριστικά, οικονομικά, οργανωτικά ή ηθικά προβλήματα της ιατρικής αλλά και κάθε επιστήμης ή τέχνης, θα γίνει δυνατό να λυθούν μόνο αν αλλάξει η δομή της κοσμοθεώρησής τους και δομηθεί μαζί με τη σωρευτική και μια ολιστική κοσμική θεώρηση η οποία θα την συμπληρώνει αντιφατικά. Όσο ο σύνολος κόσμος θεωρείται συναθροιστικός, τόσο θα απαιτούνται νέες ρυθμίσεις καταστροφικού και απάνθρωπου σωρευτικού τύπου. (Από την παρουσίαση της έκδοσης) "Η ιατρική προσεγγίζει κατά κανόνα μηχανιστικά τον ασθενή και την αρρώστια, γενικότερα. Στις ιατρικές σχολές η διδασκαλία και η έρευνα της τέχνης της θεραπείας είναι περιορισμένη ή σχεδόν ανύπαρκτη. Η βιολογική έρευνα μοιάζει να μονοπωλεί τον χώρο της αναζήτησης των αιτιών και των επιπτώσεων ορισμένων μορφών συμπεριφοράς και η ανάγκη, όπως καταδεικνύει ο Κ. Ν. Δεστέφανος, για αποκατάσταση της υγείας του κατακερματισμένου απ' τη σύγχρονη ζωή, αλλά δυστυχώς και επιστήμη, ανθρώπου, είναι το μεγάλο ζητούμενο. Το πρόβλημα είναι ότι ο ιατρός δεν αναγνωρίζει την φυσική τάξη του κόσμου και αδυνατεί να γίνει μέρος της. Απελπισία; Όχι, ελπίδα. Ο συγγραφέας ως επιστήμονας μελέτησε τη "Συμβατική Ιατρική", την "Ομοιοπαθητική Ιατρική" και το "Δυναμικό Ίαμα" και επισημαίνει την αξία της "Αναστρεψιμότητας σαν πηγή Δημιουργίας". Το βιβλίο είναι μια πρόταση θεραπείας ενός κόσμου πάσχοντος, που συναποτελούν πάσχοντες άνθρωποι σε ένα πάσχον περιβάλλον. Για την αξία του δεν χρειάζεται καν να γίνει λόγος, ποιος τυφλός δε θέλει το φως του;" (Μ.Δεληπέτρος, Περιοδικό "Διαβάζω", Μάρτιος 1996, τεύχος 361)