Άνθρωποι και ποντίκια

-Που θα πάμε Τζωρτζ; Ο κοντούλης έχωσε πιο μέσα το καπέλο του και τον κοίταξε με σουφρωμένα φρύδια. -Ώστε το ξέχασες κίολας ε; Πόσες φορές θα πρέπει να στο ξαναπώ; Μωρέ είσαι θεοπάλαβος. Χριστέ και Κύριε! -Το ξέχασα. είπε ο Λένος με σιγανή φωνή. Ωστόσο πάσκισα να μην το ξεχάσω. Μα το Θεό σου λέω, Τζωρτζ! -Πάει καλά, πάει καλά. Θα σου το ξαναπώ λοιπόν. Δεν έχω δα και τίποτα καλύτερο να κάνω. Όλη μου τη ζωή θα χάνω τον καιρό μου να σου λέω το ένα και το άλλο, εσύ να τα ξεχνάς κι όλο να στα ξαναλέω… (ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)